Χειμώνας στο νησί: H ζωή μετά τη σεζόν

Αν έπρεπε να περιγράψω τον χειμώνα στο νησί με δύο λέξεις, θα διάλεγα τη μελαγχολία και την ηρεμία. Δύο πράγματα που ίσως μοιάζουν να μην ταιριάζουν μεταξύ τους, αλλά κάπως έτσι νοιώθω τον χειμώνα εδώ. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμα και με την ηρεμία έχω μια κάπως περίεργη σχέση. Υπάρχουν στιγμές που την απολαμβάνω και άλλες που μπορεί να με τρελάνει.

Μόλις τελειώσει η σεζόν, το νησί αλλάζει. Τα περισσότερα μαγαζιά κλείνουν, οι πρώτες βροχές και τα κρύα κάνουν την εμφάνισή τους, η κίνηση έξω λιγοστεύει και ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται περισσότερο στα σπίτια. Οι ρυθμοί πέφτουν. Οι άνθρωποι που όλο το καλοκαίρι δουλεύουν ασταμάτητα έχουν επιτέλους λίγο περισσότερο χρόνο. Μοιάζει λες και ολόκληρο το νησί κατεβάζει ταχύτητα.

Τις καθημερινές, βέβαια, η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Ο καθένας πηγαίνει στη δουλειά του, ίσως προλάβει έναν γρήγορο καφέ και μέσα στην ημέρα η πόλη έχει κίνηση. Από το μεσημέρι και μετά όμως τα πράγματα αρχίζουν να ηρεμούν.

Και τότε πρέπει να βρεις τους δικούς σου ρυθμούς. Μπορεί να είναι το γυμναστήριο ή κάποιο άλλο χόμπι, ένα περπάτημα στη Γέφυρα Δεβοσέτου ή μέχρι τον Φάρο των Αγίων Θεοδώρων, μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, τη Λιμνοθάλασσα του Κούταβου ή μια εξόρμηση στον Αίνο.

Τα Σαββατοκύριακα μπορεί να πάρεις τους δρόμους για κάποιο χωριό, να καθίσεις σε μια ταβέρνα για φαγητό ή κάπου όμορφα για καφέ. Άλλες φορές μπορεί να μαζευτείς στο σπίτι με φίλους, να πας στην παιδική χαρά με το παιδί ή μέχρι τον Καραβόμυλο για να δεις τις πάπιες.

Και κάπως έτσι ο χειμώνας γίνεται μια ευκαιρία να εξερευνήσεις το νησί και να ανακαλύψεις μέρη που μέσα στην ένταση του καλοκαιριού μπορεί απλώς να προσπερνούσες.

Φυσικά, χειμώνας στο νησί σημαίνει και βροχή.

Και όταν οι επιλογές για έξοδο είναι ήδη λιγότερες και ο καιρός αποφασίσει ότι δεν θα σε βοηθήσει ούτε αυτός, το σπίτι αρχίζει κάποια στιγμή να σου φαίνεται λίγο μικρότερο! Οι βόλτες περιορίζονται, οι εξορμήσεις αναβάλλονται και υπάρχουν μέρες που το χουχούλιασμα στο σπίτι είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις. Καφές, φίλοι, κάτι να φάμε, κάτι να δούμε.

Στην αρχή το απολαμβάνεις. Μετά από μερικές συνεχόμενες βροχερές μέρες, βέβαια, αρχίζεις να κοιτάς λίγο πιο συχνά έξω από το παράθυρο περιμένοντας να σταματήσει. Και όταν επιτέλους βγει μια καθαρή, ηλιόλουστη μέρα, είναι σαν να την εκτιμάς διπλά.

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι του χειμώνα για μένα να είναι τελικά η έλλειψη επιλογών. Και πιθανότατα το νοιώθω ακόμα περισσότερο επειδή έχω ζήσει όλη μου τη ζωή στην Αθήνα. Είχα συνηθίσει να έχω επιλογές. Για ψώνια, για φαγητό, για βόλτα, για διασκέδαση. Ακόμα κι αν τελικά δεν έκανες τίποτα από όλα αυτά, ήξερες ότι μπορούσες.

Στο νησί τον χειμώνα τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Και χρειάστηκε χρόνος για να το συνηθίσω. Ακόμα και τώρα υπάρχουν στιγμές που αυτή η ησυχία μπορεί να με βγάλει εκτός εαυτού. Από τη μία απολαμβάνω τους χαμηλούς ρυθμούς και από την άλλη υπάρχουν φορές που θέλω απλώς… κάτι να συμβεί.

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση του χειμώνα εδώ. Γιατί μαζί με τις λιγότερες επιλογές έρχεται και κάτι που στην Αθήνα πολλές φορές μου έλειπε: χρόνος.

Οι αποστάσεις εδώ είναι μικρές και τα περισσότερα πράγματα είναι κοντά. Δε χάνεις μεγάλο μέρος της ημέρας σου πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο. Και τελικά σου μένει περισσότερος χρόνος για να δεις τους ανθρώπους σου, να κάνεις μια βόλτα, να καθίσεις λίγο περισσότερο για έναν καφέ ή απλώς να μείνεις σπίτι χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει συνέχεια να τρέχεις κάπου.

Και ίσως γι’ αυτό τον χειμώνα όλα μοιάζουν λίγο πιο οικογενειακά. Θα βγεις έξω και σχεδόν όπου κι αν πας θα πετύχεις κάποιον γνωστό. Θα σταματήσεις, θα πεις δυο κουβέντες, θα μάθεις τα νέα του. Ακόμα κι αν πας σε μια ταβέρνα ή σε κάποιο άλλο μαγαζί, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Υπάρχει χρόνος να μιλήσεις λίγο με τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Δεν υπάρχει η πίεση και το τρέξιμο της σεζόν. Όλα είναι λιγότερο απρόσωπα. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που δύσκολα καταλαβαίνεις αν γνωρίζεις ένα νησί μόνο το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι βλέπεις έναν τόπο γεμάτο κόσμο, μαγαζιά, κίνηση και ανθρώπους που τρέχουν για να προλάβουν τη σεζόν. Τον χειμώνα βλέπεις λίγο περισσότερο τους ανθρώπους που πραγματικά ζουν εδώ.

Και μετά είναι η φύση. Το ότι ζω τόσο κοντά της είναι κάτι που δε θέλω να θεωρώ δεδομένο. Μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα μπορεί να σταθώ και να χαζεύω τα ψάρια που πηδούν στο νερό. Μπορεί να δω κάποια θαλάσσια χελώνα. Μπορεί απλώς να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα. Μπορεί να βρεθούμε στον Αίνο ή να πάρουμε το αυτοκίνητο χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό και να καταλήξουμε σε κάποιο χωριό. Μικρά πράγματα, που όμως γίνονται κομμάτι της δικής μας καθημερινότητας.

Και κάπως έτσι, όσο κι αν κάποιες φορές μου λείπουν οι επιλογές της Αθήνας, έχω μάθει να εκτιμώ αυτά που μου δίνει η ζωή εδώ. Τον χρόνο, την επαφή με τη φύση, την οικειότητα με τους ανθρώπους και εκείνες τις μέρες στο σπίτι με φίλους, φαγητό και κουβέντα χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να έχουμε κανονίσει κάτι ιδιαίτερο. Δε χρειάζεται πάντα να κάνεις κάτι.

Όσο κι αν αγαπώ όμως αυτή την πιο ήσυχη πλευρά του νησιού, υπάρχει μια στιγμή που αρχίζω να περιμένω την αλλαγή. Την εποχή που η μέρα αρχίζει σιγά σιγά να μεγαλώνει. Που τα πάντα γύρω αρχίζουν να ανθίζουν και η άνοιξη πλησιάζει. Πάντα αγαπούσα αυτή την περίοδο του χρόνου, από τον Φλεβάρη και μετά. Και εδώ τη νιώθω ακόμα πιο έντονα.

Και δεν αλλάζει μόνο η φύση. Αλλάζουν και οι άνθρωποι. Σιγά σιγά αρχίζει να επικρατεί ένας αναβρασμός. Τα μαγαζιά ανοίγουν ξανά, οι δουλειές ξεκινούν και όλοι μπαίνουν σιγά σιγά στους ρυθμούς της νέας σεζόν. Σαν να αρχίζουν όλα, λίγο λίγο, να παίρνουν ξανά ζωή. Σαν μια μικρή αναγέννηση.

Και ίσως ο χειμώνας στο νησί να χρειάζεται ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Για να χαμηλώσουν για λίγο οι ρυθμοί. Να περάσουμε χρόνο με τους ανθρώπους μας. Να απολαύσουμε την ησυχία και μετά να εκνευριστούμε με την ίδια ακριβώς ησυχία. Να περιμένουμε να σταματήσει η βροχή για να βγούμε επιτέλους μια βόλτα. Μέχρι να αρχίσουμε να παρατηρούμε πάλι τις μέρες που μεγαλώνουν, τα πρώτα λουλούδια και αυτή τη μικρή ανησυχία που αρχίζει να υπάρχει γύρω μας. Να παρατηρούμε το νησί να ετοιμάζεται σιγά σιγά να ξυπνήσει.

Ίσως τελικά αυτό να αγαπώ περισσότερο στη ζωή στο νησί: ότι βλέπεις τις εποχές να αλλάζουν όχι μόνο γύρω σου, αλλά και στον τρόπο που ζεις.